கிம் கி டக் திரைப்படங்களில் செவ்வியல் இசையின் தாக்கம்

"எனது படங்களில் வசனங்கள் இல்லாதபோது அங்கே ஒரு வெற்றிடம் உருவாகிறது. அதை நான் செயற்கையான இசையால் நிரப்ப முற்படுவதில்லை; மௌனத்தையே ஒரு இசையாக மாற்றுகிறேன். பார்வையாளர்கள் அந்த மௌனத்தில் தங்களின் சொந்த இதயத் துடிப்பையும், மூச்சுக் காற்றையும் கேட்க வேண்டும் என்று விரும்புகிறேன்."

"வாழ்க்கை என்பது வன்முறையும் வலியும் நிறைந்தது. ஒரு கொடூரமான காட்சியில் நான் மென்மையான செவ்வியல் இசையைப் பயன்படுத்துவது, அந்த வலியை ஒரு ஆன்மீக அனுபவமாக மாற்றத்தான். வன்முறை என்பது உடலின் மொழி; இசை என்பது ஆன்மாவின் மொழி." இயற்கையின் சுருதி: "நீர் ஓடும் சத்தம், காற்றில் இலைகள் அசையும் சத்தம், ஒரு தவளை குதிக்கும் ஓசை—இவை யாவும் ஒரு செவ்வியல் இசைக்கோர்ப்பின் (Symphony) ஒழுங்கைக் கொண்டவை. இயற்கையின் இந்தச் சுருதியைச் சிதைக்காமல் இசையை உருவாக்குவதே என் பாணி."

-  கொரிய இயக்குனர் கிம் கி டக்

'கிம் கி டக்' (Kim Ki-duk)  எப்போதும் ஒரு தீராத ஆச்சரியம். ரத்தமும் சதையுமான வன்முறை ஒருபுறம், ஆழமான அமைதி ததும்பும் பௌத்த தத்துவம் மறுபுறம் என முரண்பாடுகளின் மூட்டையாகத் தான் அவரது படங்கள் இருக்கும். ஆனால், இந்த இரண்டு துருவங்களையும் இணைக்கும் ஒரு மெல்லிய சரடாக  அவரது படங்களில்  ஓன்று உண்டடென்றால் அது இசை.தான் .

உலக சினிமாவின் 'கலகக்காரர்' என்று அழைக்கப்படும் கிம் கி டக், தனது படங்களில் வசனங்களை விட மௌனத்திற்கும், படிமங்களுக்கும் (Visuals) அதிக முக்கியத்துவம் கொடுத்தவர். அவரது படங்களில் மௌனம் என்பது வெறும் அமைதி அல்ல; அது ஒரு அடர்த்தியான உணர்வு. அந்த மௌனத்தை அர்த்தமுள்ளதாக மாற்றுவதில் மேற்கத்திய செவ்வியல் இசை (Western Classical Music) மற்றும் கொரிய நாட்டுப்புற செவ்வியல் இசை ஆகியவற்றிற்குப் பெரும் பங்குண்டு. வன்முறை, காமம், ஆன்மீகம் ஆகிய முரண்பட்ட உணர்வுகளை இணைக்கும் பாலமாக அவர் இசையைப் பயன்படுத்தினார்.

கிம் கி டக்கின் பல படங்களில் (உதாரணமாக: Moebius, 3-Iron) வசனங்களே இருக்காது. மனிதர்களுக்கு இடையிலான உறவுச் சிக்கல்களை மொழியின் உதவி இன்றி விளக்க அவர் இசையை ஒரு கருவியாகக் கொள்கிறார்.

உணர்ச்சிகளின் கடத்தி: கதாபாத்திரங்கள் பேசத் தவறும் இடத்தில், பின்னணியில் ஒலிக்கும் வயலின் அல்லது பியானோ இசை அவர்களின் உள்மனப் போராட்டத்தைப் பிரதிபலிக்கிறது.

முரண்பாடு (Contrast): ஒரு காட்சியில் மிகக் கொடூரமான வன்முறை நடக்கும்போது, பின்னணியில் மிக மென்மையான செவ்வியல் இசை ஒலிக்கும். இது பார்வையாளருக்குள் ஒருவித அசௌகரியத்தையும், அதே சமயம் அந்த வன்முறையின் ஆழத்தையும் கடத்தும்.

பௌத்தமும் இசையும்: ஒரு முரண்பட்ட உறவு

தொடக்க காலப் பௌத்தத்தில் இசை என்பது ஒருவகை 'புலன் இன்பமாக' (Sensual pleasure) பார்க்கப்பட்டது. ஆனால், மகாயான மற்றும் ஜென் (Zen) பௌத்தப் பிரிவுகளில் இசை என்பது தியானத்தின் ஒரு வடிவமாக மாறியது.

மௌனத்தின் இசை: கிம் கி டக் பின்பற்றிய பௌத்தச் சிந்தனையில், "மிகச்சிறந்த இசை என்பது கேட்காத இசை" (The best music is the silent music) என்ற தத்துவம் உண்டு. அதனால் தான் அவரது படங்களில் காட்சியின் அமைதியே ஒரு இசையாக உருமாறும்.

சடங்கு இசை (Ritual Music): பௌத்த மடாலயங்களில் பயன்படுத்தப்படும் 'Beompae' (பௌத்த மந்திர இசை) மற்றும் மரக்கட்டைகளைத் தட்டும் 'Moktak' சத்தம் கிம் கி டக்கின் படங்களில் காலத்தின் ஓட்டத்தைக் குறிக்கப் பயன்படுத்தப்படும். இது ஒரு மனிதனின் கர்ம வினையை (Karma) நினைவூட்டும் குறியீடாகவே அமைகிறது ..

பௌத்த மெய்யியலும்  செவ்வியல் இசையின் 'நடுப்பாதை'யும்

பௌத்த மதப் பிரிவுகளில், குறிப்பாக 'ஜென்' (Zen) மற்றும் மகாயான மரபுகளில் இசை என்பது வெறும் செவி இன்பம் அல்ல; அது ஒரு தியான நிலை. புத்தரின் வாழ்வோடு தொடர்புடைய ஒரு முக்கியமான தொன்மம் கிம் கி டக்கின் இசைப் பயன்பாட்டிற்கு மிக நெருக்கமானது.

புத்தர் ஒருமுறை காட்டில் கடும் தவம் இருந்தபோது, ஒரு வீணை இசைப்பவன் அந்த வழியாகச் சென்றான். அவன் வீணையின் கம்பியை மிகத் தளர்வாக விட்டபோது இசை பிறக்கவில்லை; மிக இறுக்கமாக இழுத்துக் கட்டியபோது கம்பி அறுந்து போனது. இடைப்பட்ட சரியான பதற்றத்தில் மட்டுமே இசை பிறந்தது. இதைக் கண்ட புத்தர், வாழ்க்கையும் இசையைப் போன்றதுதான்—மிகவும் தளர்வாகவோ அல்லது மிக இறுக்கமாகவோ இல்லாமல் 'நடுப்பாதை'யைக் (Middle Path) கடைபிடிக்க வேண்டும் என்று உணர்ந்தார்.

இதைத்தான் கிம் கி டக் தனது படங்களில் இந்த 'நடுப்பாதை'யைத் தேடும் மனிதர்களாக காட்டுகிறார். தனது  படங்களில் இசை என்பது  வன்முறைக்கும் (Violence), ஆன்மீக மீட்பிற்கும் (Redemption) இடையிலான ஒரு ஊசலாட்டமாகவே .கருதுகிறார்..  அவருடைய  கதைமாந்தர்களின் மௌனத்தின் வெறுமையை அர்த்தமுள்ளதாக மாற்றுவதில் மேற்கத்திய செவ்வியல் இசை (Western Classical Music) மற்றும் கொரிய பாரம்பரிய இசை ஆகியவற்றிற்குப் பெரும் பங்குண்டு.  கதாபாத்திரங்கள் மௌணிக்கும்  இடத்தில், பின்னணியில் ஒலிக்கும் வயலின் அல்லது பியானோ இசை அவர்களின் உள்மனப் போராட்டத்தை.பௌத்தத்தின் 'நடுப்பாதை' (Middle Path) தத்துவமாக  இசையின் வழியே அவர் நமக்கு கடத்துகிறார்.

 'Spring, Summer, Fall, Winter... and Spring' – வாழ்க்கைச் சுழற்சியின் இசை

இது கிம் கி டக்கின் ஆகச்சிறந்த படைப்பாகக் கருதப்படுகிறது. இதில் இசை என்பது இயற்கையின் ஒரு அங்கமாகவே வருகிறது.இதில் இசையமைப்பாளர் பார்க் ஜி-வூங் (Park Ji-woong) கையாண்ட இசைக்கோர்ப்புகள் உலகப்புகழ் பெற்றவை.

.அரிராங் (Arirang): கொரியாவின் ஆன்மாவாகக் கருதப்படும் 'அரிராங்' (Jeongseon Arirang) நாட்டுப்புற இசை, இதில் செவ்வியல் வடிவம் பெறுகிறது. ஒரு மனிதன் இளமையில் செய்யும் பிழை, முதுமையில் அடையும் ஞானம் என வாழ்வின் சுழற்சியை (Samsara) இந்த இசை பிரதிபலிக்கிறது.

சடங்கு ஒலிகள்: பௌத்த மடாலயத்தில் பயன்படுத்தப்படும் 'மொக்டாக்' (Moktak) எனும் மரக்கட்டையின் தாளம், காலத்தின் இடைவிடாத ஓட்டத்தைக் குறிக்கும் ஒரு கருவியாக மாறுகிறது. இங்கே இசை என்பது ஒரு மதச் சடங்கின் நீட்சியாகவே ஒலிக்கிறது.

 மனித வாழ்வின் நிலைகளை (பிறப்பு, ஆசை, பாவம், தண்டனை, ஞானம்) விளக்கும்போது, கொரிய பாரம்பரிய செவ்வியல் இசையான 'Arirang' (குறிப்பாக Jeongseon Arirang) பயன்படுத்தப்பட்டுள்ளது

ஆன்மீக அமைதி: ஏரியின் நடுவே உள்ள மடாலயத்தில் நிலவும் அமைதியைச் சிதைக்காமல், மிக நுணுக்கமான புல்லாங்குழல் மற்றும் தாள வாத்தியங்கள் மூலம் ஒரு தியான நிலையை (Meditative state) இசை உருவாக்குகிறது.

'Pieta' மற்றும் 'Samaritan Girl' – பாவமன்னிப்பின் ராகங்கள்

கிம் கி டக்கின் படங்களில் கத்தோலிக்கக் குறியீடுகள் அதிகம். மரியாளின் துயரத்தைச் சொல்லும் 'பியட்டா' (Pieta) சிலையைப் போலவே, அவரது இசைக் கோர்ப்புகளும் துயரம் தோய்ந்தவை. இதில் இசையமைப்பாளர் நோ ஹியுங்-வூ (No Hyoung-woo) ஒருவிதமான 'மினிமலிஸ்ட்' பாணியைக் கையாண்டிருப்பார். அதாவது, மிகக் குறைவான வாத்தியங்களைக் கொண்டு மிகப்பெரிய அதிர்வை உருவாக்குவது. ஒரு காட்சியில் மிகக் கொடூரமான வன்முறை நடக்கும்போது, பின்னணியில் மிக மென்மையான வயலின் இசை ஒலிக்கும். இந்த முரண்பாடு (Contrast) பார்வையாளனை அந்த வன்முறையின் ஆழத்தை உணரச் செய்யும்

Requiem பாணி: உயிரிழப்பு அல்லது தியாகம் தொடர்பான காட்சிகளில் 'ரெக்வியம்' (Requiem) எனப்படும் பிரார்த்தனை இசை போன்ற மெட்டுகளை அவர் பயன்படுத்துகிறார்.

மீட்பு (Redemption): பாவங்களைச் செய்த மனிதன் இறுதியில் மன்னிப்பு தேடும்போது, இசை ஒரு புனிதமான தன்மையை அடைகிறது. Pieta திரைப்படத்தின் இறுதியில் ஒலிக்கும் இசை பார்வையாளனை ஒருவித குற்ற உணர்ச்சி கலந்த அமைதிக்கு இட்டுச் செல்லும்.

'3-Iron' மற்றும் 'The Bow' – தனிமையின் இசை

இந்தத் திரைப்படங்களில் இசை என்பது ஒரு கதாபாத்திரத்தைப் போலவே செயல்படுகிறது. 3-Iron: இதில் வரும் நாயகன் பேசுவதே இல்லை. அவன் ஒரு வீட்டிற்குள் நுழையும்போது அங்குள்ள இசைக்கருவிகள் அல்லது இசைத்தட்டுகள் வழியே அந்த வீட்டின் ஆன்மாவை உணர்கிறான். இதில் பயன்படுத்தப்பட்ட செவ்வியல் தன்மையுடைய  'Gafsa' போன்ற பாடல்கள் ஒரு விசித்திரமான ஈர்ப்பை உருவாக்கி  நமக்குள் அவனது தனிமையையும் காதலையும் அணு அணுவாக நமக்கு விவரிக்கும்..

The Bow:

இதில் 'Haegeum' (கொரிய வயலின் போன்ற கருவி) நேரடியாகக் கதையின் போக்கை மாற்றுகிறது. இசையே ஒரு ஆயுதமாகவும், காதலின் வெளிப்பாடாகவும் மாறுகிறது.

கிம் கி டக்கின் காட்சி மொழிக்குப் உயிரூட்டிய இசை மேதைகள்

கிம் கி டக் தனது படங்களில் இசையை வெறும் பின்னணியாகப் பயன்படுத்தாமல், உணர்வுகளின் மொழியாக மாற்றியதில் இரண்டு இசையமைப்பாளர்களுக்கு முக்கியப் பங்குண்டு.

 பார்க் ஜி-வூங் (Park Ji-woong)

இவர் கிம் கி டக்கின் ஆத்மார்த்தமான இசையமைப்பாளர். குறிப்பாக 'Spring, Summer, Fall, Winter... and Spring' படத்தில் இவரது பங்களிப்பு மகத்தானது.

சிறப்பு: இவர் பாரம்பரிய கொரிய இசைக்கருவிகளை மேற்கத்திய சிம்பொனி பாணியோடு இணைப்பதில் வல்லவர்

இவரின்  'Arirang' பாடலின் வெவ்வேறு வடிவங்கள், ஒரு மனிதன் பிறப்பு முதல் இறப்பு வரை சந்திக்கும் வலியை இசையிலேயே கடத்தும்.

நோ ஹியுங்-வூ (No Hyoung-woo)

'Pieta' போன்ற படங்களில் பணியாற்றியவர். கிம் கி டக்கின் பிற்காலப் படங்களில் நிலவிய ஒருவிதமான இருண்ட (Dark), அதே சமயம் புனிதமான (Sacred) தன்மையை இசை மூலம் கொண்டு வந்தவர் இவர்தான்.

பாணி: இவரது இசை பெரும்பாலும் 'Minimalist' பாணியில் இருக்கும். அதாவது, மிகக் குறைவான வாத்தியங்களைக் கொண்டு மிகப்பெரிய உணர்வை உருவாக்குவது.

செவ்வியல் இசையும் வன்முறையும் (The Aesthetics of Violence)

கிம் கி டக் வன்முறையை அழகியலாக மாற்றுவதில் வல்லவர். முரண் இசையாக : ஒரு கதாபாத்திரம் தன்னைத்தானே வருத்திக் கொள்ளும்போதும், அல்லது மற்றவரைத் துன்புறுத்தும்போதும் மிக உன்னதமான (Sublime) செவ்வியல் இசை ஒலிக்கும். இது அந்த வன்முறை என்பது உடல் சார்ந்தது மட்டுமல்ல, அது ஒரு ஆன்மீகத் தேடல் என்பதைக் குறிப்பால் உணர்த்துகிறது.

சமூகம் மற்றும் தனிமனிதன்: சமூகத்தால் புறக்கணிக்கப்பட்ட மனிதர்களின் ஆக்ரோஷத்தை மென்மையான இசை மூலம் சமன் செய்து, அவர்களைப் பார்வையாளர்கள் மீது பரிதாபப்பட வைக்கிறார்.

இசை எனும்  காயங்களுக்குப் போடப்படும் மருந்து

"எனது படங்களில் பார்வையாளர்கள் தங்களின் சொந்த இதயத் துடிப்பையும், மூச்சுக் காற்றையும் கேட்க வேண்டும் என்று விரும்புகிறேன். அதுதான் உண்மையான இசை." என கிம் கி டக் சொல்வதை போலவே தனது படங்களில் நிலவும் கடும் வன்முறை மற்றும் சித்திரவதைகள் குறித்து அவர்: "வாழ்க்கை என்பது வன்முறையும் வலியும் நிறைந்தது. ஆனால், செவ்வியல் இசை என்பது அந்த வலிக்கான வடிகால். ஒரு கொடூரமான காட்சியில் நான் மென்மையான இசையைப் பயன்படுத்துவது, அந்தக் காயத்தை ஆற்றுவதற்காகத்தான். வன்முறை என்பது உடலின் மொழி; இசை என்பது ஆன்மாவின் மொழி. உடல் வலியை அனுபவிக்கும்போது, ஆன்மா இசையில் லயிக்க வேண்டும்." என்கிறார்

இயற்கை எனும்  ஆகச்சிறந்த செவ்வியல் இசை

'Spring, Summer, Fall, Winter... and Spring' படத்தின் படப்பிடிப்பின் போது தான் தனது இசையமைப்பாளரிடம் சொன்னதாக  ஒரு சுவாரசியமான கருத்தை தனது இரசிகர்களிடம் இவ்வாறு  பகிர்ந்து கொண்டார்:

"நீர் ஓடும் சத்தம், காற்றில் இலைகள் அசையும் சத்தம், ஒரு தவளை குதிக்கும் ஓசை—இவை யாவும் ஒரு செவ்வியல் இசைக்கோர்ப்பின் (Symphony) ஒழுங்கைக் கொண்டவை. நான் எனது இசையமைப்பாளர்களிடம் கேட்பது ஒன்றே ஒன்றுதான்: 'இயற்கையின் இந்தச் சுருதியைச் சிதைக்காமல் உங்கள் இசையை உருவாக்குங்கள்'. அதனால்தான் எனது படங்களில் செவ்வியல் கருவிகள் (வயலின், பியானோ) இயற்கையின் ஒலிகளோடு ஒன்றிப் போகின்றன."

இசை எனும் ஆன்மாவின் கண்ணாடி

"மனிதர்கள் பொய் பேசுகிறார்கள், ஆனால் அவர்களின் மௌனம் உண்மையானது" என்பது அவர் தத்துவம். அந்த மௌனத்தை ஒரு அழகான கவிதையாக மாற்றுவது அவர் பயன்படுத்தும் செவ்வியல் இசை (Classical Music). இங்கே இசை என்பது வெறும் பின்னணி அலங்காரம் அல்ல; அது ஒரு தனி கதாபாத்திரம். செவ்வியல் இசை என்பது அவருக்கு ஒரு கருவி மட்டுமல்ல,கிம் கி டக் உலகிற்குச் சொல்ல விரும்பிய செய்திகள் அனைத்தும் மௌனத்திற்கும் இசைக்கும் இடைப்பட்ட இடைவெளியில் ஒளிந்துள்ளன அது மனித ஆன்மாவின் அழுக்குகளையும், அந்த அழுக்குகளுக்குள் ஒளிந்திருக்கும் புனிதத்தையும் ஒரே நேரத்தில் காட்டும் கண்ணாடி. அவரது படங்கள் காலத்தைக் கடந்து நிற்பதற்கு, அந்தத் திரையாக்கங்களில் உறைந்து கிடக்கும் இந்த செவ்வியல் இசைக்கோர்ப்புகளே அஸ்திவாரமாக உள்ளன.

கிம் கி டக் திரைப்படங்களில் இசை என்பது ஒரு பின்னணி அலங்காரம் அல்ல;  இசை உங்களை மகிழ்விக்க வராது; மாறாக உங்களை நீங்களே உற்றுப் பார்க்க வைக்கும்.அது ஒரு 'ஆன்மீக உரையாடல்'. புத்தர் எப்படி இசையின் இயற்பியல் குணத்தைக் கொண்டு ஞானம் பெற்றாரோ, கிம் கி டக் தனது ரசிகர்களை அந்த செவ்வியல் இசையின் வழியே மனித மனத்தின் இருண்ட மற்றும் ஒளி பொருந்திய பக்கங்களை நோக்கி  நம்மை அழைத்துச் செல்கிறார்.வன்முறை நடக்கும் இடத்தில் ஒரு வயலின் அழுதால், அது அங்கே நடக்கும் அநீதிக்காக அழுவதாகவே நாம் உணர வேண்டும்.